Christians

’n Legomuur van liefde

http://kerkbode.christians.co.za/2018/12/11/n-legomuur-van-liefde/

Wilgespruit se lego-muur van liefde. Foto: Wilgespruit Jeugbediening

As jy ’n rukkie gelede ’n draai by die NG gemeente Wilgespruit in Roodepoort gemaak het, sou ’n kleurvolle muur van legoblokke jou begroet het.

Dié muur, wat voor die verhoog van die kerksaal gebou is en daarom lyk asof die verhoog op lego staan, is aanvanklik tydens die kinderweek in die wintervakansie gebou, sê ds Braam Smith, leraar van die gemeente.

Die Lego-tema beteken “Lewe En Gee Om” en die doel was om die jeug meer oor diensbaarheid te leer, verduidelik Mariëtte Smith, wat betrokke by die jeugbediening is.

“Ons het sedert dan gesels oor hoe om vir jou gesin, gemeente en uiteindelik vir jou gemeenskap om te gee,” sê Smith.

Omdat daar soveel moeite in die maak van die “legoblokke”, wat inderwaarheid van bokse gemaak is wat kleurvol geverf is, ingegaan het wou hulle graag die bokse op ’n praktiese manier gebruik.

Tydens ’n onlangse gesinsdiens was die tema diensbaarheid in die gemeenskap. So het die gemeente die lidmate vooraf gevra om toiletware en lekkernye te bring om dié kleur­volle legoblokke te vul.

Volgens Smith het hulle met drie huise van veiligheid in die omge­wing kontak gemaak.

“Ons wou ons omgee graag persoonlik maak en 68 bokse is uiteindelik aan spesifieke persone van dié hui­se geallokeer,” sê Smith.

Uiteindelik het Angel’s Place, Baba Moses en Betha­ny House ook die gesinsdiens kom bywoon.

“Ons leer ons kinders dat jy nie net geld kan gee nie. Ons moet eerste ook omgee vir mense se harte. Daarom wou ons hulle nooi om saam met ons kerk te hou en na die tyd saam met ons te kuier.

“Ons het vir ons kinders vertel dié kinders is presies dieselfde as hulle, hulle omstandighede lyk net anders.”

Tydens die gesinsdiens is die bokse aan die huis­ouers oorhandig.

Smith vertel dat hulle elke Sondag ’n gesinsdiens en gewone diens het.

“Ons werk met ’n model wat glo in huisgeloof. Ons wil kinders en ouers bemagtig as ons vennote in geloof,” sê Smith.

“Meer lig as hitte” nuwe redakteur se pad met Kerkbode

http://kerkbode.christians.co.za/2018/12/04/meer-lig-as-hitte-nuwe-redakteur-se-pad-met-kerkbode/

‘n Voorliefde vir die natuur en reis het Schoeman onlangs na die Tankwa Karoo geneem.

LE ROUX SCHOEMAN is onlangs aangestel as Kerkbode se nuwe redakteur en neem die leisels in Januarie 2019 oor. Sy oë blink wanneer hy oor sy werk praat. Schoeman wil lesers boei en innooi eerder as wegstoot of verveel. Dit verg vir hom meer lig as hitte. Wie is Le Roux en hoe sien hy Kerkbode se pad vorentoe? DANIE MOUTON het hom ’n paar vrae gevra.


Danie: Jy is pas aangestel as redakteur van die oudste Afrikaanse koerant in die land. As mens aan jou voorganger dink, het jy groot skoene om te vul. Wat is die bydrae wat jy graag deur Kerkbode wil maak?

Le Roux: My voorganger, Neels Jackson, is ’n talentvolle skrywer en baie ervare joernalis – eintlik iets van ’n instelling as jy mooi daaroor dink. Soort van die Riaan Cruywagen van kerksake, kan jy maar sê. Ek is dankbaar dat hy ingestem het om op vryskutgrondslag deel van die redaksionele span te bly want ek vind groot baat by sy kennis en aanvoeling.

Die langtermynbydrae wat ek by Kerkbode sou wou maak, is om ’n betroubare multiplatform (papier en digitaal) nuusdiens te skep wat meer lig as hitte verskaf. Met ander woorde: Inhoud wat lesers boei en intrek eerder as verveel of wegstoot.

Danie: Kan Kerkbode al die NG Kerk se lidmate dien en almal se koerant wees?

Le Roux: Ek dink ’n kortpad na teleurstelling is om te verwag dat enige publikasie en die standpunte van alle bydraers daarin 100% met my eie voorkeure gaan oorvleuel. Hoewel toenemend aggressiewe verpersoonlikingsalgoritmes poog om ten minste ’n digitale leeswêreld te skep waar die subteks is: “You liked, so you would also like…” is dit (dalk genadiglik) nog nie ’n volslae werklikheid nie.

Soms glip ander se opinies deur die mure van ons eggo-kamers en ons moet eenvoudig verduur om herinner te word daaraan dat die lewe kompleks en standpunte veelvuldig is.

Ek dink ook ons moet versigtig wees om te uniek te voel met die verskynsel van polarisasie. Pres. Trump het die Amerikaanse nuusmedia tot ’n ongekende mate verdeel en stel hoë eise aan die idee van joernalistieke onpartydigheid.

Die Oxford-woordeboek se woord van die jaar vir 2018 was boonop “toxic” – dalk ’n verdere aanduiding van die feit dat publieke diskoers deesdae dikwels kwetsend en pleinweg uitputtend is.

Nietemin dink ek Kerkbode moet streef om die joernalistieke gees van nuuskierige verdraagsaamheid en balans konsekwent te handhaaf. Meer lig as hitte klink vir my na ’n waardige ideaal.

Danie: Vertel ons iets meer van Le Roux, die jong student wat teologie gaan studeer, maar toe in die wêreld van joernalistiek geëindig het? Waar kom jy vandaan en waar gaan jy as mens heen?

Le Roux: Ek is ’n privaat mens. Ek het ’n kreatiewe kant. Ek het blindekolle. Daar is plekke wat ek nog wil sien: binne en buite ons land. Ek dink visueel. Ek het ’n pad gestap sedert my Kweekskooldae en ’n verwondering vir wat op aarde die Bybel is – hoe dit binne ’n mens werk – het gelukkig oorleef.

As nuusbestuurder is my “strydkreet” die joernalistieke beginsel van “simple stories well told”. Dis die taamlik eenvoudige vlak waarop die beroep vir my funksioneer.

Ek het in Durban grootgeword, na die Kaap verhuis en ná my studies vir drie jaar oorsee gewoon (Suid-Korea en Londen) asook Johannesburg vir ’n ruk voor die Kaap my teruggeroep het.

Danie: Watter blootstelling as joernalis het die grootste impak op jou loopbaan gehad?

Le Roux: Ek het by Media24 die oorgang van ’n papier-eerste na digitaal-eerste werkvloei beleef en het ’n gesonde waardering vir hoe veeleisend en uitdagend daardie proses is omdat jy te make kry met mense se diepgewortelde werks- en denkpatrone. Maar ek het ook gesien hoe noodsaaklik dit is vir ’n publikasie – veral een met ’n trotse geskiedenis – om soms te laat gaan van sommige kernsekerhede.

Danie: Kerkbode het so twee, drie jaar gelede ’n digitale baadjie aangetrek met inhoud wat gratis beskikbaar gestel word. Papierkoerante gaan wêreldwyd deur ’n krisis met volhoubare digitale sakemodelle wat sukkel om van die grond te kom. Hoe sien jy die toekoms van joernalistiek en die koerantwese?

Le Roux: Jy vat dit raak met die term “volhoubare sakemodel”. Dis wat ons soek. In die media-wêreld praat hulle dikwels daarvan dat jy platform-agnosties moet wees. Jy moet in die eerste plek Kerkbode wees: ’n Sterk joernalistieke span en uitnemende medewerkers wat vars en nuttige inhoud skep of dit nou op papier, iPad, app of een of ander medium is wat ons nog nie eens ontwerp het nie. Dis als orrelpype. Maar die orrel self is die redaksie wat die hele proses dryf en die lesersgemeenskap wat rondom die inhoud ontwikkel.

Die geskiedenis leer ons koerante moes nog altyd inval by lesers se gedragspatrone. In die 1850’s het dit beteken De Kerkbode moes op ’n Saterdag afgelewer word sodat hy Sondag sy teikengroep kon bereik. Nou leef ons in ’n tyd waar die selfoon alomteenwoordig is en daardie medium dikteer weer, byvoorbeeld, dat daar multimedia- en meer interaktiewe inhoud naas die geskrewe woord moet wees. So ons moet die konteks, gedrag en behoeftes van die potensiële leser ernstig opneem en dit so bes moontlik dien.

Sal die gedrukte Kerkbode oorleef? Kom ons wees eerlik, hy lê in die Hoësorg-eenheid saam met baie ander gedrukte publikasies wat sukkel om hul advertensiemodel aan te pas van ’n suiwer oplaag-gebonde waardeproposisie na ’n data-gedrewe segmentering binne die aandag-ekonomie.

Le Roux Schoeman neem in Januarie 2019 die leisels oor as redakteur van Kerkbode.

So, die eenvoudige en eerlike antwoord vir die gedrukte Kerkbode se kans op oorlewing is myns insiens die volgende: Dit hang af van hoe duidelik, oortuigend en vinnig ons die waarde-proposisie van die gedrukte Kerkbode kan onderskei van ons digitale aanbod. Nie net onder intekenare nie, maar onder adverteerders wat verstaan dat ons as nispublikasie ’n smal maar baie diep gehoorsegement verteenwoordig.

In gedrukte formaat sal ons moet kyk na idees soos – byvoorbeeld – gedrukte kategese-hulpmiddels vir gemeentes, die terugbring van papier-eie goed soos ’n Bybelblokraaisel, ’n puik boekeblad wat jy voor jou kan oopsprei op ’n ontbyttafel en resensies van boeke lees wat in hoofstroommedia afgeskeep word.

Daai goed moet als help om die argument te maak teenoor die man of vrou wat die gemeente se beursie dra dat ons lidmate sal baat by ook die gedrukte formaat van Kerkbode. Vir ons as redaksie is die vraag dus: Hoe swel ons die groot-intekenaar-gemeentes wie se steun ons reeds geniet na selfs nog groter intekenaargetalle? En hoe kry ons die byna helfte van die Kerk se gemeentes, wat ’n Kerkbode-subskripsie as lae prioriteit eenkant skuif met begrotingstyd, om anders te dink oor ons nut en ons nuus? Dis nog als papier-sake.

Aan digitale kant is daar selfs ’n groter uitdaging: hoe, met ’n piepklein redaksie, hou jy ’n honger nuusplatform se maag stil vir twee weke tussen gedrukte verskyning? En veral, hoe differensieer ons onsself sinvol van ander plekke op die web? Dis tog mal om teen Facebook in die kryt te klim deur te probeer die Nommer Een Tuiste van Bekgevegte te wees. Maar hoe kan ons sinvolle gesprek en lesersdeelname tog ’n groter deel van ons digitale leesstof maak?

Nog ’n groot vraag: Hoe bring ons meer streeknuus vanuit gemeentes na die oppervlak? Die antwoord hier, waaroor ons heelwat meer in Kerkbode self sal praat, is dat ons die uitnodiging na medewerking met lidmate wil heruitreik. Dis interessant om te dink dat, met die toemaak van meeste tradisionele kleindorpse buitekantore, sit hoofstroomnuuskantore met die situasie dat hulle die stelsel – die redaksionele werkvloei – het om ’n wonderlike verskeidenheid nuusstories te kan skryf en publiseer, maar nie die “voetspoor” buite die groot sakekerne het nie. Hulle het eenvoudig nie verslaggewers op Bela-Bela, Newscaslte, of Burgersfort nie.

Ek vra myself of die Kerk se uitdaging nie presies die teenoorgestelde is nie: Ons het, in die gestaltes van dominees en lidmate, ’n reuse-voetspoor regoor die land. Kan ons ’n werkvloei skep en instandhou waar die nuuswaardigste en interessantste stories uit presies daardie dele van die land een van Kerkbode se sterkste inhoudspilare word? Onthou, streeksnuus het nie minder belangrik geword nie; dis slegs streeksnuuspublikasies wie se sakemodelle vasgedraai het.

Danie: Wie is jou gunsteling teoloë? Wat tref jou van hul teologie?

Le Roux: As student het prof. Dirkie Smit se Sistematiese Teologie-klasse ’n wêreld vir my ontsluit. Ook sy toeganklike skryfstyl en meedoënlose leergierigheid soos wat al die jare uit sy Geestelike Waardes-rubriek geblyk het, is vir my ’n toonbeeld van hoe teologie kan (dalk moet) funksioneer.

Maar as ek een teoloog moet uitsonder vir persoonlike impak op my lewe sou dit Richard Rohr wees. ’n Priester in die deelstaat Nieu-Meksiko wat ’n holte vir my voet gemaak het. Hy bedryf die Center for Action and Contemplation in die VSA en as mense hom vra: Nou watter van daai woorde is belangriker: “Action” of “Contemplation”? Dan sê hy die woord “and”. Sy paradigma van “Yes, and…” het krag.

Danie: Jy het onlangs gesê God is in jou belewingswêreld soms nader as elke asemteug, en soms voel God weer vêr weg. Wie is God vir jou en watter rol speel geloof in jou lewe?

Le Roux: Die agtergrond tot daai opmerking is as volg: Ek het vroeër vanjaar na ’n Moslem-leier sit en luister by ’n perskonferensie in die hartjie van Sandton en hy het gepraat oor die gelowige wat soms wonder: Is God ver, so ver dat mens moet skreeu? Of is Hy naby, so naby dat jy net hoef te fluister? Hy haal toe ’n vers uit die Koran aan waar God beskryf word as nader aan die mens as dié se “jugular vein”.

God met ons, basies. God kruip nie weg nie.

Danie: Wie is Jesus vir jou?

Le Roux: God se Seun, in ons menslike taal. Dis ’n ryke misterie.

Danie: Wat gee jou hoop vir die toekoms van die NG Kerk? Vir die toekoms van Suider-Afrika?

Le Roux: Alle voorbeelde van vergifnis, geloof en nederigheid.

Danie: Van jou spore lê in die Tankwa en jy het onlangs jou 40ste verjaardag langs die Weskus gaan vier. Wie is Le Roux Schoeman as jy die kantoordeur toetrek en jou skoene uitskop?

Le Roux: Dalk net twee goed. Ek is lief vir die natuur en ek het kernvriendskappe in my lewe. Op hierdie ouderdom begin ek werklik die waarde van vriendskap op ’n hele nuwe manier beleef en waardeer.

Veelsydige Vakmanskap

Verskeie joernalistieke toekennings getuig van Le Roux Schoeman se veelsydige vakmanskap. Hy is vaardig met woorde ‘en beelde. Hy is ook oortuig gewone mense is veel belangriker as wat hulle dink. Hier is ’n kort dokumentêr wat hy oor Boetie Fanie Tredoux (76), visserman van Velddrif, vir Netwerk24 gemaak het:

In Vuurvas kom teologie en letterkunde saam

http://kerkbode.christians.co.za/2018/12/03/in-vuurvas-kom-teologie-en-letterkunde-saam/

VUURVAS
Deur Carel Antonissen
Naledi, 2017
Resensie deur Cas Wepener


Vuurvas is Carel Antonissen se debuutdigbundel, alhoewel enkele van sy gedigte al voorheen gepubliseer is. Die roerende gedig getiteld “Die pad na Klipfontein” was op die langlys vir die Sol Plaatjie-toekenning, die bundel op die kortlys vir die Desmond Tutu-Gerrit Brand-prys 2018.

Vuurvas is ’n bundel wat getuig van lewenswysheid en ’n bewuste lewensingesteldheid, én van die vaardigheid om iets daarvan met poëtiese taal weer te gee. Die bundel is keurig uitgegee en die blom teen die roetkleurige agtergrond op die voorblad is betekenisvol. Die flapteks gee onder meer die volgende inligting aangaande die voorblad: “Die brandlelie verskyn gewoonlik nege dae na ’n veldbrand. Dit is die eerste teken van lewe wat soos ’n feniks uit die as verrys. Hierna bly dit periodiek groei, dikwels tot vyftien jaar.”

Vuurvas is ’n debuutbundel, ook nie ’n uitsonderlike dik bundel nie, maar dit is ’n gewigtige bundel, want dit is tot barstens toe vol lewenswysheid. Die bundel het vier afdelings, elkeen met ’n mooi titel wat aan ’n gedig in die betrokke afdeling ontleen is.

Die eerste afdeling is getiteld “Bont krale en ’n rok wat sing” en is propvol vroue waaroor gedig word. In deel twee, getiteld “Om die binne­luike oop te stoot”, kyk die digter terug oor sy grootwordjare en besoek die landskap van sy jeug, te wete die wêreld van Calvinia. Landskap en plek is deurgaans ’n tema wat in noue verband met die binneluike staan. “Die verskriklike tamboeryn” verwys na die tamboeryn in die verhaal van Jefta se dogter (Rig 11) en in hierdie deel kom ’n sterk sosio-politiese betrokke en kritiese stem na vore. “Kordaat met vuur” is die laaste afdeling waarin die digter speel met die uitdrukking “om met vuur te speel”.

In Vuurvas kom teologie en letterkunde dig bymekaar. Nie alleen baat die Afrikaanse poësie in hierdie bundel by Antonissen se teologie nie, maar ek glo dat die teologie ook ruimskoots by sy poësie baat. Wat teologie wil sê kan nouliks in menslike woorde uitgedruk word, maar wanneer dit gedoen word, glo ek, is die woorde van die digkuns, veral gelouterde vuurvaste woorde soos dié van Antonissen, ’n goeie keuse.

▶ Prof Cas Wepener is hoof van die Departement Praktiese Teologie aan die Universiteit van Pretoria.

Bekering tot die waardes van die koninkryk van God

http://kerkbode.christians.co.za/2018/12/03/bekering-tot-die-waardes-van-die-koninkryk-van-god/

Jesus, Johannes die Doper en die dissipels was dit eens dat die koms van God se koninkryk gevra het dat diegene wat die boodskap hoor hulleself moes bekeer. Bekeer deurdat hulle, en ons, volgens die waardes van die koninkryk van God leef.

Die kernwaarde daarvan is dat ons opnuut moet leer om te deel in God se liefde vir onsself, ander en sy ganse skepping (Luk 10:27). God se koninkryk is nie beperk tot ’n enkele nasionale groep of geografiese gebied nie. Dit omsluit almal en alles.

Die liefde wat God se allesomvattende liefde by ons moet ontlok, is meer as ’n emosie. Dit is om op ’n etiese wyse met ander saam te leef.

So is liefde volgens Johannes 14:15 om in gehoorsaamheid aan God te leef. Dit vra wat God van ons verlang en nie wat ons eie hart begeer nie. In navol­ging van die Ou Testament, wat ons oproep om reg te laat geskied, liefde en trou te bewys, en om God in alles in ag te neem (Miga 6:8), verklaar Jesus dat God diegene wat honger en dors na sy koninkryk se gereg­tigheid seën (Matt 5:16).

Die geregtigheid is nie iets wat van ons vereis om op te hou om mens te wees nie. Dit vra trouens van ons om as die mens te leef wat God ons bedoel het om te wees en om vir ander dieselfde te gun.

Om dié rede moet ons die menswaardigheid van alle mense respekteer as die beeld van God deur aan hulle die ruimte te bied om hulle unieke gawes uit te leef.

Die ruimte moet verder strek as dat ons mekaar toelaat om dit as individue in isolasie van mekaar te doen. Die koninkryk van God herstel juis ons gemeenskap met mekaar sodat ons mekaar kan dien en opbou met ons gawes.

Ons is immers die beeld van God in gemeenskap met mekaar volgens die eerste skeppingsverhaal (Gen 1:26-27). Daarom moet ons nie net leer om die beeld van God in almal te herken nie. Ons moet meewerk daaraan dat dit ook bevestig word van diegene wat dikwels deur die samelewing uitgerangeer word.
Die koninkryk van God is daarom volgens Lukas 4 juis goeie nuus vir die armes en ander gemarginaliseerdes. Dit herstel almal tot hul regmatige plek in God se goeie skepping.

▶ Prof Marius Nel doseer Nuwe Testament aan die Universiteit Stellenbosch.

Heuning uit die seshoek-sel

http://kerkbode.christians.co.za/2018/12/03/heuning-uit-die-seshoek-sel/

“Uit die gevormde literatuur is nooit weer poësie te maak nie,” het die digter NP van Wyk Louw in sy Ars Poetica van 1962 verklaar. Heuning, sê hy, word “uit blomsap” gemaak en “uit heuning self, glo nog; maar nie meer uit die seshoek-sel.”

Hiermee stel Louw die vraag oor die oorspronklikheid van kuns aan die orde: Is goeie kuns “oorspronklik” in die sin dat dit in beginsel vry is van beïnvloe­ding deur enige ander reeds bestaande kunswerk? Op die oog af lyk dit asof Louw van mening is dat dit inderdaad ’n voorwaarde vir goeie kuns is, alhoewel hy wel toegee dat “heuning … uit heuning” tot stand kan kom.

Die werklikheid is egter dat alle kuns deel uitmaak van ’n tradisie en dat daar binne enige tradisie ’n voort­durende gesprek is tussen nuwe skeppinge en kuns­werke wat dit voorafgaan. Oorspronklikheid bete­ken in die lig hiervan nie dat daar geen sprake van wedersydse beïnvloeding is nie, maar dat elemente en motiewe uit die verlede op ’n kreatiewe manier herbenut word en opnuut betekenis kry in ’n nuwe konteks. Dit sou op een van twee maniere kon gebeur: óf deur herbevestiging van wat ’n vorige kunswerk wou oor­dra, óf deur krities in gesprek daarmee te tree.

’n Fassinerende voorbeeld van hierdie proses van herinterpretasie is die Studie na aanleiding van Diego Velázquez se Portret van Pous Innocentius X deur die Iers-gebore Britse skilder Francis Bacon (1909-1992).

In die oorspronklike werk van die Spaanse hofskilder Diego Velázques (1599-1660) (links hieronder afgedruk) word die pous uitgebeeld met die waardigheid van ’n hoogs intelligente en uitgeslape persoon. Sy houding en kleredrag straal selfvertroue en inhe­rente gesag uit – ’n toonbeeld van absolute mag in ’n tyd toe die gesag van die pous feitlik onbetwis in die destydse wêreld was.

In Bacon se werk (regs hieronder) word hierdie visie van mag op meedoënlose wyse gedekonstrueer. Die uiterlike tekens van kerklike mag is nog daar, soos verteenwoordig deur die klere van die pous en die troon waarop hy sit. Die kleur van die pouslike mantel het egter verwissel van ’n swierige rooi na ’n byna sieklike pers-blou, terwyl die pouslike troon in die woorde van die joernalis Michael Glover in die proses is van “transmogrifying … into something else, a corral or a cage-like shape”.

Die pous as verteenwoordiger van kerklike mag is volgens Glover hier “in the throes of becoming trapped inside that which once served to emphasise his hieratic eminence. The chair on which he sits, fiercely gripping its arms, almost seems to be in motion … It lacks groundedness, solidity … For all that, he grips it in order to re-find some stability.”

Die mees opvallende is dat die selfvertroue van Velázquez se pous plek moes maak vir die angstigheid en onsekerheid van Bacon se eietydse pous (waarskynlik soos die vyf ander “skreeuende pouse” wat hy op obsessiewe wyse op dié skildery van Velázquez gebaseer het, ’n toespeling op Pius XII wat pous was van 1939 tot met sy dood in 1958). Hierdie angstigheid en onsekerheid word nie net weerspieël in die wyse waarop die pous met sy hande aan die troon vasklem nie, maar veral in die angskreet waardeur sy gesig op skrikwekkende wyse vertrek word. Dit is ’n pous, weer in die woorde van Glover: “utterly robbed of his imperious serenity. He now inhabits a terrible, streaked, shimmering void of unknowing”.

Die herinterpretasie wat deur Bacon in hierdie kunswerk voltrek word, lewer vlymskerp kommentaar op wat van mag (en veral in dié geval van kerklike mag) in die moderne era geword het. Die vaste sekerhede waaraan dit in die verlede geanker was, het grootliks verval, en wat oorbly is ’n angstige gevoel van vervreemding en verlies. Agter die uiterlike reste van magsvertoon lê wat in die woorde van ’n anonie­me kunskritikus beskryf is as: “that existential fear, loathing and incomprehension at the atrocities … that came to light at the end of World War II”.

Daarin lê egter ook die kreatiewe moontlikheid om op ’n nuwe manier te dink oor kerklike gesag: nie meer in terme van mag en beheer nie, maar met ’n groter bewustheid van menslike weerloosheid en onsekerheid; minder beheptheid met die uiterlike vertoon van groot en magtige kerklike strukture, en ’n meer nederige ingesteldheid teenoor die kompleksiteite van die lewe; leierskap wat as ’t ware van die heersertroon afklim en gestalte vind “nie deur baas te speel oor dié wat God aan julle toevertrou het nie, maar deur ’n voorbeeld vir die kudde te wees” (1 Pet 5:3).

Deel van hierdie uitdaging bly egter om nie die kreet van Bacon se skreeuende pous te misken nie. Want, sê Glover: “this scream is not quite a denial … To scream against the denial of the light is also a self-vaunting and heroic thing”. Weerloosheid en protes staan nie noodwendig teenoor mekaar nie, maar kan saam dalk juis meer vermag. Soos heuning uit die seshoek-sel.

▶ Dr André Bartlett is hoof van Excelsus, die NG Kerk se sentrum vir bedienings­ontwikkeling aan die Universiteit van Pretoria.

’n Nuwe perspektief op ‘vissers van mense’

http://kerkbode.christians.co.za/2018/12/03/n-nuwe-perspektief-op-vissers-van-mense/

Ek is nie ’n visserman nie, maar op die oewer van die Loskopdam het ek nuwe waardering gekry vir die keer toe Jesus in Markus 1 vir Simon en Andreas gesê het dat Hy hulle vissers van mense sal maak.

As iemand wat nie visvang nie, was dit vir my moeilik om dié belofte vir myself toe te eien. Dit het egter langs die viswaters verander.

Terwyl ek nie ’n visserman is nie, is my boetie wel, en dít in murg en been. Hier staan ons knie-diep in die water, met vier visstokke en ’n viskas vol proviand. ’n Klipgooi van ons is nog ’n visserman. Hierdie jong mannetjie vang egter nie vir die lekker soos ons nie. Hy en sy gesin se aandete hang daarvan af.
In ’n stadium sien ek my boetie pad af stap met ’n sakkie in sy hand. Na ’n rukkie is hy terug, besig om in sy viskas te grou.

Toe ek vra waarna hy so naarstigtelik soek, kom daar ’n verrassende antwoord. Nee, sê hy, hy het vir die jong visserman ’n paar sakkies kuns­aas gevat, omdat hy net een ou verflenterde plastiekwurmpie in sy besit het. “Dit is wonderlik,” sê ek uit die veld geslaan. Oor jare heen het ek geleer hoe heilig hy is op sy kuns­aas.

“Maar hoekom grou jy nou so?” wou ek weet. “Sy vislyn is ook gedaan,” antwoord hy met ’n tolletjie lyn en ’n katrol in sy hand. “En hierdie katrol het ek buitendien by iemand gekry,” sê hy en stap weer pad af.
Voordat ons ry, kom sê die jong vissertjie dankie. “Mag die Here jou seën,” sê hy skaam voordat hy omdraai om weer met nuwe hoop ’n lyn in die water te kry.

“Mag die Here jou seën,” dink ek toe hy wegstap. Die Here hét ons sopas geseën. Ons het pas iets van God se hart beleef. Iewers in die gee en die ontvang was ’n heilige misterie.

Skielik het almal genoeg. Skielik is die angs van honger slaap weg, want daar is weer soveel nuwe hoop en moontlikhede.

Is dit nie hoe God se koninkryk ook werk nie?

Het elkeen van ons nie ook soms iets om met die wêreld te deel nie? Iets wat ons verniet gekry het? Iets wat ons ook kan uitdeel?

Mag ons, as die liggaam van Christus, ons hande oopmaak en gee wat aan ons gegee is. Mag ons die seën wat ons so mildelik ontvang, ewe mildelik uitdeel. Mag ons ook vissers van mense wees.

▶ Prop Lourens van Deventer het vanjaar sy gemeentejaar by die NG gemeente Witrivier gedoen.

Gelowig en groen

http://kerkbode.christians.co.za/2018/12/03/gelowig-en-groen-30/

Wat ’n voorreg om die afgelope jaar saam die reis na ons planeet se redding te kon aanpak. Dit het ons geneem van roepingsverheldering oftewel ’n eko-hart, na die sensitiewe, verrykende dog dikwels onrusbarende opmer­k­saamheid van eko-oë en -ore, uiteindelik tot by die daadwerklike aanpak van uitdagings, persoonlik, plaaslik en selfs landwyd met eko-hande en -voete.

Ter afskeid: geniet ’n welverdiende ruskans, wetende dat ook die aarde dit verdien. “Kom na My toe almal wat uitgeput en oorlaai is, en Ek sal julle rus gee” (Matt 11:28), is ’n uitnodiging van kosmiese reikwydte.

Mag jou hart, hande en voete telkens geroer en in beweging gebring word wanneer jy in die natuur vrede en verkwikking vind en ook wanneer jy die Bybel met ’n “groen” oog lees en daarin ontdek hoe kosbaar sy skepping vir Hom is. En mag jou eko-vriendelike leefstyl jou neem na opwindende uitdagings en avonture!

e-CKE maak ’n skat van inligting beskikbaar

http://kerkbode.christians.co.za/2018/12/03/e-cke-maak-n-skat-van-inligting-beskikbaar/

“Volledig? Nee. Maar betroubaar, ja!”

Só beskryf die hoofredakteur, dr Frits Gaum, die Christelike Kernensiklopedie (CKE) se nuwe elektroniese weergawe. Die bekend­stel­ling van die elektroniese Christelike Kernensiklopedie (e-CKE) het op 16 November in die kapel by die Fakulteit Teologie aan die Universiteit Stellenbosch plaasgevind. Die e-CKE word deur Bybel-Media uitgegee.

Gaum vertel dat die konsep van ’n Christelike kern-ensiklopedie in Afrikaans sy oorsprong het by die Ne­derlandse Christelike Ensiklopedie wat in die 1960-1970’s uitgegee is. Dié uitgawe is egter te uitgebreid met veelvoudige volumes. Die gedrukte Afrikaanse weerga­we wat in 2008 uitgegee is, het daarom gefokus om op kernagtige, saaklike en op die punt af manier sekere kern Christelike waarhede en feite oor te dra. Die ­e-CKE is ’n uitbreiding van 2008 se gedrukte volume.

Hoewel ’n ensiklopedie maklik verouder, word dit met die elektroniese weergawe moontlik om die inlig­ting voortdurend op te dateer en relevant te hou. Ds Leon Venter, uitvoerende hoof van Bybel-Media, vertel dat daar ongeveer 160 medewerkers by die projek betrokke is. Dié groep sluit onder andere teoloë, filosowe, siel­kundiges, letterkundiges, historici en joer­naliste in.

Die e-CKE beskik tans oor ongeveer 3 500 trefwoor­de met kort en kragtige beskrywings. ’n Diverse groep mense vanuit verskillende kerklike tradisies het aan die projek deelgeneem. Daar is skrywers van ongeveer tien verskillende kerklike tradisies. Maar alhoewel daar ook sekere bydraes vanuit ’n Katolieke oogpunt geskryf is, is die meerderheid van die bydraes vanuit ’n Protestants-gereformeerde perspektief geskryf.

Wat die ensiklopedie uniek maak, is dat elke outeur die redaksionele vryheid het om sy of haar mening in die beskrywing van die onderwerp te lug. Die medewerkers se name word by die beskrywings gevoeg en hulle is dus verantwoordelik vir wat geskryf word.

Die e-CKE-webtuiste laat verder ruimte dat die gebruikers op die webtuiste kommentaar op die betrokke beskrywings kan lewer. Die beskrywings is nie in goud gegiet nie en kan selfs na gelang van die kommentaar van die publiek aangepas word. Die ruimte wat gegee word vir kommentaar en opinies dra by tot die relevansie van dié dinamiese projek. Gaum beskryf die e-CKE as ’n lewende kern-ensiklopedie.

Gaum sê die doel van die e-CKE is om kortliks en op ’n bondige manier inligting te verskaf oor kernsake en -persone wat in die geskiedenis die Christendom op ’n bepaalde wyse beïnvloed het. Daar is beskrywings oor mense wat ’n bepaalde rol in die teologie en in die kerk gespeel het. Die doel van die e-CKE is om duidelikheid oor kernkonsepte aan teoloë, teologiese studente en gelowiges te gee. Temas soos geloof, twyfel en die uitverkiesing word onder andere bespreek.

Die e-CKE bevat nie net inligting oor persone soos Karl Barth en Dietrich Bonhoeffer nie, maar selfs ’n beskrywing oor hedendaagse invloedryke persone soos Jacob Zuma. Dit is vir ons belangrik om die e-CKE voortdurend op datum te hou, uit te brei en nuwe konsepte in te sluit,” vertel Gaum.

Belangstellendes kan gratis die e-CKE by http://cke.christians.co.za/ lees.

Nuwe proponente wil ‘dien soos Jesus’

http://kerkbode.christians.co.za/2018/11/27/nuwe-proponente-wil-dien-soos-jesus/

Die boodskap wat op die voorskote uitgeborduur is.

Die nuwe proponente wat onlangs in Pretoria tot die bediening toegelaat is, het as deel van hulle legitimasieplegtigheid elkeen ’n voorskoot gekry. Daarop staan daar netjies uitgeborduur: “Dien soos Jesus”, met die teksverwysing Markus 10:45 daarby.

In dié teks sê Jesus: “Die Seun van die mens het ook nie gekom om gedien te word nie, maar om te dien en sy lewe te gee as losprys vir baie mense.”

Daarby is daar ook ’n prentjie van ’n hand met ’n hart, om liedevolle diens te simboliseer.

Die gedagte aan die voorskote vir die proponente het ’n paar weke tevore ontstaan toe dr Stephan Joubert by die Hoëveldsinode gesê het dat diens ’n belang­rike eienskap is van volgelinge van Jesus.

Ds Natalia Visagie van die NG gemeente Alberton-Suid het toe tydens die tafelbespreking gesê dat predikante nie gelegitimeer moet word met togas nie, maar met voorskote.

Ds Natalia Strydom (voor in die middel met die geblomde rok) saam met die nuwe proponente in hulle voorskote.

Sy het die gedagte tydens ’n etenspouse weer geopper teenoor dr André Bartlett, moderator van Hoë­veldsinode. Bartlett werk as hoof van Excelsus, die NG Kerk se sentrum vir bedieningsontwikkeling, by die fakulteit waar die studente opgelei word.

Hy was positief oor die gedagte en Strydom het iemand in haar gemeente gevra om die voorskote te maak.

Tydens die legitimasieplegtigheid het die studente een vir een geantwoord op die vrae aan hulle en daarna die legitimasie-eed onderteken. Daarna het elkeen ’n geskenksak met ’n voorskoot in van Strydom ont­vang.

Die nuwe proponente het weer voor die kansel in die liturgiese ruimte gaan staan, en toe is hulle dosente vorentoe genooi om vir hulle die voorskote aan te sit.

In die program van die legitimasieplegtigheid is só oor die voorskote geskryf: “Verbum Divini Minister, Bedienaar van die Goddelike Woord. Die Woord word nie van bo af bedien nie, maar deur een wat navolger is van Jesus, die dienskneg by uitnemendheid. In ons wêreld is die voorskoot nie sonder simboliese waarde nie. Die een wat die voorskoot in die huishouding dra, neem reeds ’n stap na onder, na nederige diens. Mag die voorskoot jou herinner dat jy dienaar is in die huis­houding van God.”

Proponente ‘moet vir geregtigheid werk’

http://kerkbode.christians.co.za/2018/11/27/proponente-moet-vir-geregtigheid-werk/

“Julle taak is om daar waar julle ’n werkruimte gaan vind, profeties te werk vir geregtigheid.”

Dít was die boodskap wat prof Alphonso Groenewald vir die NG Kerk se nuwe proponente gehad het tydens hulle onlangse legitimasieplegtigheid in die NG Kerk Universiteitsoord in Pretoria.
Groenewald het gepreek uit Psalm 85 met die tema – Geregtigheid berei vir God die pad voor – uit vers 14.

Hy het die Ou-Testamentiese agtergrond van Israel se ballingskap en daarna die voortgesette onderdanigheid aan die Persiese magte bespreek en gesê dit word ’n teks wat droom van ’n komende wêreld waarin die geregtigheid van God aan die orde van die dag is, ’n samelewing waarin die uitbuiting van die gemargina­liseerdes – die wees, die weduwee en die armes – nie aanvaarbaar is nie.

Groenewald het gesê in die huidige konteks is daar veral vier sake wat op die proponente se agenda gaan staan. Dit is armoede, rassisme, seksisme en homofobie.
Hy het verwys na Denise Ackermann wat gesê het die kerke het nuwe taal nodig om te praat oor mense wat die Ander is, mense van ’n ander ras, gender, klas, seksualiteit, godsdiens of geboorteland.
Ongelukkig, het Ackermann gesê, is daar ’n tendens by kerke om die Bybel te gebruik om genderdiskriminasie, homofobie, geweld en onreg te legitimeer in ­diens van magaansprake.

“Billike diskriminasie”

Teen dié agtergrond wou Groenewald weet hoe dit in 2018 nog moontlik is dat ’n gemeente besluit om nie ’n vroulike proponent te beroep nie, net omdat sy nie getroud is of kinders het nie. Hy het gevra hoe dit moontlik is dat daar in die kerk gepraat kan word van “billike diskriminasie” wanneer dit gaan oor die erken­ning van ’n groep lidmate se menswaardigheid. “Van wanneer af wil ons as kerk vir ons ’n beeld van gereg­tigheid voorstel wat enigsins nog ruimte laat vir diskriminasie?” wou hy weet.

Groenewald het vir die propnente gesê Psalm 85 gee vir hulle ’n profetiese droom van ’n wêreld waarvoor hulle hulle moet beywer. Volgens dié droom kan God se vrede slegs ’n realiteit word wanneer daar gewerk word vir geregtigheid.

Hy het afgesluit met Jesus se eie woorde uit die berg­rede: “Geseënd is julle wanneer julle honger en dors na geregtigheid, want dan sal julle versadig word.”