Christians

Troukoors op Malelane

http://kerkbode.christians.co.za/2019/03/14/troukoors-op-malelane/

Foto verskaf

Talle getroude lidmate van die NG gemeente Malelane het in Februarie na Valentynsdag hulle huweliksbeloftes hernu.

“Die hele erediens is ingerig in die formaat van ’n huweliksbevestiging met troumars, blomme, troukoek en al. Talle broers het selfs opgedaag met ’n lapelruiker, net soos op hulle troudag,” het ds Uli Trümpelmann vanuit die Laeveldse dorp laat weet.

Volgens Uli het dié lidmate selfs aan die begin van die diens hulle ringe verwyder. “Na ’n boodskap uit Hosea 2:18-19 oor hoe God se belofte van trou ook in ons huwelik gestalte moet vind, is die huweliksformulier voor­gelees en kon egpare hulle huweliksbelofte teenoor mekaar herbevestig, en weer vir mekaar hulle trouringe aansteek.”

Uli sê die gemeente doen deurentyd moeite om die huwelik te ondersteun. Onlangs het die gemeente ’n huweliksverrykingseminaar aangebied, waarna die hele dorp genooi was. Die spesiale troudag was nog ’n manier om huweliksliefde, “’n baie kosbare vorm van liefde”, te vier, aldus Uli.

Kerksaak: ‘Ook bínne kerk is vele standpunte’

http://kerkbode.christians.co.za/2019/03/13/kerksaak-ook-binne-kerk-is-vele-standpunte/

Louis Jonker van Stellenbosch skryf: Ek het met groot dankbaarheid kennis geneem van die uitspraak wat in die Noord-Gautengse Hooggeregshof oor die NG Kerk se 2016-besluit rondom selfdegeslagverhoudings gelewer is, en dat die 2015-besluit nou weer die geldende een is.

Die onlangse hofuitspraak laat myns insiens geregtigheid geskied teenoor LGBTIQA+ lidmate en ampsdraers, en ek verheug my saam met hierdie lidmate en ampsdraers oor die hernude erkenning wat hulle binne die NG Kerk ontvang. Ek verbind myself daartoe om saam met hierdie lidmate en ampsdraers die geloofspad verder te stap, en sien uit na hul groter deelname in die volle spektrum van die NG Kerk se bedieninge in diens van die Here.

Ek het egter ook met ontsteltenis uit die volledige hofuitspraak kennis geneem van ’n bepaalde verweer wat deur die NG Kerk in die hooggeregshof aangevoer is om die Kerk se onskuld met betrekking tot onregverdige diskriminasie te bewys. Die volgende aanhaling uit die hofuitspraak het betrekking: “On behalf of the Church it was submitted that the 2016 decision did not restrict Gaum’s freedom of association; Gaum is free to join another Church that interprets the Bible in the way that Gaum does” (p. 34 van hofuitspraak). Die hof het hierdie verweer verwerp met betrekking tot die impak wat dit het op die kwessie van onregverdige diskriminasie (waaroor ek dankbaar is). Dit moet egter uitgewys word dat die standpunt wat namens die NG Kerk aangevoer is, ’n oorvereenvoudiging en wanvoorstelling is van die kwessie van Bybelinterpretasie binne die Kerk. Dit moet duidelik gestel word dat daar ook bínne die NG Kerk vele Bybelwetenskaplikes, teoloë en ander gelowige lidmate is wat die Bybel op presies dieselfde wyse as ds Laurie Gaum en ander LGBTIQA+ persone interpreteer. Om voor te gee dat daar slegs een manier van Bybelinterpretasie binne die NG Kerk gehandhaaf word (wat die anti-gay standpunt verteenwoordig, en waarvan ds Gaum en ander gay-lidmate dan sou afwyk), is oneerlik, verwarrend en nie in lyn met die seisoen van menswaardigheid waartydens die 2016-besluit geneem is nie.

Ek wil voorts op die NG kerkleiding ’n beroep doen om die hofuitspraak te aanvaar in die gesindheid dat die Here van die Kerk óók deur sekulêre instellings met die Kerk kan praat (soos reeds uit die destydse Du Plessis-saak geblyk het). Ek verbind my daartoe om die NG Kerkleiding in my voorbidding aan die Here op te dra vir nugterheid, nederigheid, onderskeidingsvermoë, geduld en veral liefde in hierdie moeilike tyd waarin hulle die Kerk moet lei. Mag die Here aan u, en aan ons almal, die wysheid gee vir ’n oomblik soos hierdie.

LEES OOK: Kerksaak: Lees volledige uitspraak hier

LEES OOK: Kerk krap kop oor leraars wat nie wil aftree

‘Ek steel niemand se plek’ – dominee

http://kerkbode.christians.co.za/2019/03/13/ek-steel-niemand-se-plek-dominee/

Dr Floris Knouwds skryf per e-pos: Ek is een van die ‘teflon-predikante’. Nie omdat ek dit kies nie. Maar omdat die kerkraad dit so verkies. Volgens hulle is my kontrak (beroepsbrief) een wat sê: Jy bly tot sewentig! En as hulle dink dat ek nog daartoe in staat is (fisiek sterk genoeg en verstandelik helder genoeg)… dan sommer volgens hulle tot 75 of 80.

Ek kla nie daaroor nie. My eie aftreevoorsiening (saam met die manier waarop die kerk in my vroeë jare ons pensioenfondse bestuur het) het gemaak dat ek nie sommer net lukraak kan aftree nie. Daarom baat dit my ook om verder aan te gaan.

Ek lê ook nie nagte wakker omdat ek die jong dominees se plek steel (soos die vraelys op die Kerkbode se webblad impliseer) nie. Ek doen net my werk. So goed as ek kan. En ek bly groei in die effektiwiteit waarmee ek my werk doen. Die kerkraad (my werkgewer) is daarmee hoogs tevrede.

(Sien ’n visualisering van die uitslae van Kerkbode se leserspeiling waarna die skrywer verwys onderaan hierdie berig – Red.)

Dis hierdie werklikheid wat my laat wonder het oor die geskrifte (en die skeefgetrekte vraelys) hieroor: Besef of verreken die skrywers nie dat die kerkraad my werkgewer is nie? Nie die algemene sinode of die streeksinode of die ring nie!

Wanneer ek in ag neem wie my werkgewer is, lyk dit nie vir my asof die oplossing nie gesoek moet word in ’n verpligte aftree-ouderdom of nuwe soort “elders” of komplekse uitruilskemas nie. Dit moet eerder gesoek word in die rigting van ’n jaarlikse oop gesprek wat in die kerkraad gevoer word oor predikante ouer as 65 se bediening in die gemeente. En die voortgang daarvan of nie. Die gesprek hieroor moet dan bemiddel word deur ’n onafhanklike, bekwame persoon wat nie ’n predikant is nie. Dan kan ons eerder begin ontwerp aan riglyne en vrae vir so ’n gesprek. En maniere om die uitslag (ingesluit die kerkraad se besluit) met die teflon-predikant deur te werk.

Lees ook http://kerkbode.christians.co.za/2019/03/07/kerk-krap-kop-oor-leraars-wat-nie-wil-aftree/

Aftree-ouderdom: ‘Ervaring kan nie gekoop word nie’

http://kerkbode.christians.co.za/2019/03/12/aftree-ouderdom-ervaring-kan-nie-gekoop-word-nie/

Ds Dawie Meyer skryf:

Die artikel “Kerk krap kop oor leraars wat nie wil aftree nie” verwys.

Ek is deel van die groep ouer predikante in ons kerk.

Die artikel vermeld toevallig, maar neem dit nie wésenlik in ag nie, dat menige leraar (lees enige derde millennium persoon) in die huidige tydvak van gevorderde mediese versorging en langer lewensverwagtinge, gesonder en positief meer produktief is tot op ’n veel hoër ouderdom (‘60 is die nuwe 50’).

Verder meld die artikel die ongeveer 57% van die predikantekorps wat in die volgende ±15 jaar moet aftree, maar ignoreer dié data in ’n sekere sin, asof ouer predikante die jong predikante moedswíllig uit poste wil hou. Dís gewoon mos nie waar nie en, voeg daarby dat daar dekades se lewenservaring weggestoot word, lyk dit selfs na ’n tipe onverskoonbare, eensydige beskouing, wat tot gebrek aan die Here se gawes (Ef 4:11 ev) in en vir sy kerk lei.

Die al hoe kleiner aanbod van jong predikante gaan binne die afsienbare toekoms veroorsaak dat daar ’n vakuum in die leraarskorps binne gemeentes ontstaan. Die ekonomie is mos alreeds besig om kleiner en ouer-wordende gemeentes (wat grootliks oor pensioendraende vermoëns beskik), sonder pastorale versorging te laat.

Indien ons ernstig vra of daar genoeg leraars is vir die getal gemeentes in die kerk, is ek oortuig dat daar in elke gemeente van die (NG) Kerk ’n leraar(s) vir lidmate se versorging geplaas kan word. Al sou dit ’n herstrukturering van leraarstrukture en befondsingsmodelle teweegbring, is die bediening aan alle lidmate sekerlik belangriker as tradisie. Daar is gemeentes met miljoene op belegging wat ’n bediening dáár waar talle gelowiges tans sonder Bybelse versorging gelaat word, moontlik maak. Die funksie van ringe, sinodes en die algemene sinode is nie hierdeur as sulks onder skoot nie, maar dit is myns insiens regtig tyd om weer núút buite die bestaande raamwerk / ‘boks’ te dink:

Het ’n soort stelsel, waar die beheerliggaam in die kerk* (in gereformeerde taal kan dit die Algemene Sinode óf die Sinode – of selfs die Ring wees) plasings doen volgens die behoefte van die gemeente, nie tans baie meriete nie? Dan kan gemeentes met ’n meerderheid jonger lidmate ’n jonger leraar ontvang en, indien nodig, ook begeleidende (maar meer ervare) leraar(s) – inaggenome die gemeente se grootte.

Ouer leraars kan in geskikte kleiner (dikwels ouerwordende / plattelandse) gemeentes geplaas word, volgens ’n behoefte aan pastorale versorging met begrip vir die meer bejaarde probleme, omdat die gemiddelde ouderdom hoër is, tot op daardie punt waar die predikant se gesondheid ’n probleem raak en ’n nood aan dokters lei tot die leraar se emeritaat.  Balans tussen die leraar-ouderdom en die demografie van ’n gemeente bly immers belangrik.

Só ’n ‘plasing-stelsel’ kan dan ook die relatief gereelde wisseling van ons leraars teweegbring, wat weer stagnasie onder ‘één (ou) dominee’ teëwerk.  Dalk moet hierdie sake eerder vroeër as later ons biddende aandag geniet.

Moet die 60+’ers asseblief nie as oor die muur sien nie – ook óns het ’n God-erende en produktiewe rol te speel in die koninkryk van ons Here – ervaring kan nie gekoop word nie. Kom ons werk saam totdat Hy ons Huis toe roep! Brief verkort – Red.

Word die evangelie doodgepraat?

http://kerkbode.christians.co.za/2019/03/12/word-die-evangelie-doodgepraat/

Vanaf 1857 worstel die kerk met diversiteit – om dit sagkens te stel, skryf Andrew Esterhuizen.

Wat is die kwaliteit van ons geworteldheid in Christus en ons verbondenheid in Hom? Hoe het ons die evangelie gekommunikeer en geleef?

Hoe het ons geworteldheid in Christus ons gehelp of gehinder om ontwikkeling of onderontwikkeling; etnisiteit; diskriminasie; rassisme en diversiteit; eko­nomiese en politieke mag te oorkom of so goed te bestuur dat ons die eenheid van die kerk kon dien sodat die wêreld kan glo dat Jesus Christus deur God die Vader gestuur is?

Die kerk staan in diens van die evangelie om die koninkryk van God, die sending van God in hierdie wêreld te verkondig en te beliggaam.

Die kerk is die aards-historiese voortsetting van die liggaam van Christus. Anders gestel, die kerk het die roeping om Christus in die wêreld teenwoordig te stel. Ouderwets gesê, moet die wêreld vir Christus in die kerk kan sien. Die wêreld moet in die kerk tekens van die koninkryk van God sien. Die wêreld moet in die kerk iets van die alternatiewe geloofsgemeenskap sien wat ’n getuienis is van die barmhartigheid en genade, die hart van God.

Vanaf 1857 af worstel die kerk met diversiteit – om dit sagkens te stel. Op die sinode van 1857 is die berugte besluit geneem dat dit beter sal wees vir die kerk om aparte nagmaaldienste vir die verskillende bevolkingsgroepe te hê, ter wille van die swakheid van sommige. Dr Andrew Murray was een van diegene wat by die sinode help formuleer het aan dié voorstel. Daarna was hy vir ses sinodes moderator van die NG Kerk. Dié besluit lê ten grondslag van die opbreek van die NG Kerk en die stigting van aparte ker­ke: die NG Sen­dingkerk in 1881; die NGKA in 1950 en die RCA in 1960.
Wat kommunikeer dit van die evange­lie? Dat die evange­lie nie in staat is om kulturele diversiteit te oorkom en te integreer nie.

Ek was diep getref deur die woorde van die huidige moderator van die Kaaplandse sinode, dr Llewellyn MacMaster, van die VGK wat verlede jaar in Alice in die Oos-Kaap gehou is. Hy het onlangs in Stellenbosch by ’n boekbespreking oor Racial integration in the Church of Apartheid, gesê dat hy hartseer was toe hy by die sinode besef het hoe broos die eenheid van die VGK is in die lig van die onbeholpenheid waarmee die kwessie van kulturele diversiteit hanteer is.

Hoe lank gaan ons nog toelaat dat kulturele diversiteit, ekonomiese ongelykheid en kerklike politieke mag, harder praat as die evangelie van vergifnis, versoening, geregtigheid en eenheid, sodat die wêreld kan glo dat Jesus Christus deur God die Vader gestuur is?

Mag ons bid dat die Andrew Murray Sentrum vir Spiritualiteit en dit wat hier gebeur ons almal sal help om so in Christus gewortel en aan Hom verbonde te wees, dat die evangelie wat ons ver­kondig meer sigbaar beliggaam sal wees in die familie van NG Kerke, sodat ons versoening, geregtigheid en eenheid sal leef in gehoorsaamheid aan God. – Amen

▶Ds Andrew Esterhuizen is brugpredikant by die NGK Touwsrivier. Hierdie preek is op 25 Februarie gelewer in die kapel van die nuwe Andrew Mur­ray Sentrum vir Spirituali­teit. Tekste: Johannes 15:4; 17:21 en Kolossense 2:6-7; 3:12-16a.

Geseënd is die vredemakers

http://kerkbode.christians.co.za/2019/03/12/geseend-is-die-vredemakers/

Die Bloedriviergelofte (1838) is onlangs getoonset. Voortrekkers, Bloedrivier, God. Dit is moeilik om daarna te luister en te vergeet dat juis hierdie trio in diens gestel is van Afrikanernasionalisme, veral indien die gelofte beskou word as ’n verbondsluiting tussen God en (’n uitverkore) Afrikanervolk. Hernude belangstelling in die gelofte vra egter ook na verdere teologiese besinning oor die gelofte, veral in die oploop tot ’n nasionale verkiesing in Mei.

So kom ons lees dan die gelofte. Dit val onmiddellik op dat daarin geen verwysing na Jesus Christus is nie. Dalk sou ons moes vra of hierdie Geloftegod dieselfde God as die (Ou- en Nuwe-Testamentiese) Verbondsgod is. Is die drie-enige God waarin ons ons geloof bely, na wie se beeld ons (almal) geskep is, dieselfde God as die gelofte se God? Die gelofte beroep ditself op “die heilige God van die hemel en die aarde” en berus op die veronderstelling dat hierdie God, aan wie die Voortrekkers hulle gelofte rig, ’n God is wat die kant van die Afrikaners (sal) kies.

In ons belydenisskrifte word die kerk inderdaad as die gemeenskap van (uit)verkorenes beskryf. God se verbond kom egter tot stand in Christus wat verkies word; en dit is deur Christus wat ons deel het aan die verbond. Nie óns wat op eie inisiatief ’n verbond met God sluit of in stand hou nie, of ons Afrikanerskap of volkstrots wat ons red nie, maar ons wat in Christus ingesluit is. Die party wat belowe is God. Ons beloftes kom nie eerste nie, maar tweede, want dit is God se beloftes aan ons – in Christus, die Beloofde – wat ons beloftes aan mekaar en aan God onderskraag. In die verbondsverhouding is dit God wat belowe; in die gelofteverhouding is dit die Voortrekkers. Hieroor het ons geloofstradisie ditself egter duidelik uitgespreek: Godsbeloftes – nie mensebeloftes nie – is die diepste bron van ons troos.

(En is dit nie júis Christus wat ons aanbeveel om géén geloftes af te lê nie – Matteus 5:33-37?)

Laat ons verder lees. Die ganse gelofte berus op ’n enkele woord: “as”. Die Voortrekkers se belofte aan God, wat nie net hulleself bind nie maar ook hulle nageslagte – diegene met geen sê in hierdie transaksie nie – is volledig voorwaardelik. Die terme waaraan God moet voldoen binne hierdie onderhandeling is tweeledig: God moet die Voortrekkers beskerm en hulle vyand aan hulle oorlewer. God se beloning vir God se kantkiesery is die viering van Gelofte­dag. Die prys is egter hoog: ’n (Ander) groep mense moet “oorgegee” word in die hand van die Voortrekkers. Hiermee word die beloofde heil ingebed in ’n logika van geweld – en Afrikanertrots se Afrikanergod se Afrikanerheil.

Dit is skrikwekkend om te dink dat hiérdie God – die God van Jesus Christus, wie se voormoeders Rut die Moa­biet, Batseba die egbreker, en Ragab die prostituut insluit – sou instem tot hiérdie gelofte se voorwaardes en terme. Dit is dieselfde Christus wat in sy eerste preek reeds die evangelie aan armes verkondig (en direk daarna verdryf en amper vermoor word). Kan dit dieselfde God wees? Indien die goeie nuus van die evangelie slegs vir die heil, welwese en florering van sommige mense kan wees – en terselfdertyd ook as regverdiging vir weerwraak gebruik kan word – is dit tog geen goeie nuus hoegenaamd nie. Dan is die verlos­sing waarvan die gelofte praat géén troos vir enigeen, insluitend diegene wat voordeel daaruit trek, nie. Juis dit – self-liefde of self-handhawing – word dan wat Martin Luther as sonde beskryf: ’n dodelike ingekeerdheid op onsself.

Dit sou in hierdie dae maklik wees om terug te trek in nouer verbande van bloed en groep (Hervormingsdaggetuie­nis). As ons dit doen moet ons dan maar eerlik wees daaroor dat ons geen probleem het met ’n kantkiesende God nie. Solank God die Voortrekkers kies, soos by die gelofte – en solank God nie die armes en veronregtes kies, soos by die Belharbelydenis, nie – is ons tevrede met ’n kant­kiesende God. Solank God diskrimineer in óns guns, kan ons Geloftedag bly vier. Maar daarvoor moet ons nóg snoei aan die evangelie, en nóg voormoeders van Jesus uitsny uit die evangeliese verlossingsverhaal: vroue soos Hanna en Maria, wat bely dat God aan die kant van die veronregtes is. Uiteindelik moet ons die persoon en werk van Jesus Christus sélf ook uitsny – soos wat die gelofte inderdaad doen.

Die heilsverhaal waaraan ons deel het, is genadiglik soveel ryker as die gelofte. Dit bied ’n veel dieper troos wanneer die toekoms vir ons duister lyk en ons vanuit ons vrese wil gryp na waarborge dat God ons sal bewaar en red. Indien die kerk regeer word deur die Vredevors behoort ons ons te beywer vir vrede, nie volkstrots nie; en versoe­ning, nie volksheimwee nie. Hiérdie Christus seën nie geloftemakers nie, maar vredemakers.

Geseënd is die vredemakers, want hulle sal kinders van God genoem word (Matt 5:9).

▶Dr Nadia Marais doseer Sistematiese Teologie aan die Universiteit Stellenbosch.

Die doop is nie kinderspeletjies nie

http://kerkbode.christians.co.za/2019/03/11/die-doop-is-nie-kinderspeletjies-nie/

Die NG Kerk is weer in die nuus – hierdie keer oor ’n dominee wat “afgedank” is omdat hy nie met die “doopleer” van die kerk saamstem nie. Reaksie op hierdie gebeure was soos te wagte uiteenlopend! Ongelukkig getuig baie van die kommentaar van grootskaalse onkunde oor die NG Kerk se verbondsteologie en die manier waarop dit in die kerk se reëlings oor die doop neerslag vind.

Terwyl ander kerke anders oor die doop mag oordeel beskou die NG Kerk as gereformeerde kerk die doop nie bloot as ’n ritueel wat op ’n lukraak wyse deur enige iemand bedien kan word nie. Dit is ’n sakrament wat saam met die nagmaal deel vorm van die genademiddele wat deur die kerk bedien word. Binne die gereformeerde tradisie word ’n persoon slegs een keer en deur ’n predikant gedoop – of as baba of by bely­de­nis van geloof. Die kerk se verbintenis aan hierdie leer het niks met liefdeloosheid of ’n drakoniese verknogtheid aan reëls of dogma te doen nie. Die integriteit van die kerk as gereformeerde kerk kom egter deur die bediening van die doop op die spel. Wat die kerk glo moet die kerk leef!

Deur die jare het veranderende omstandighede si­no­des uitgedaag om verskillende besluite oor die doop te neem. Die bediening van die doop aan kinders in pleegsorg (1994), die doop van kinderhuiskinders (2002) en die doop van kinders uit die buiteland (2002) is van die belangrike besluite wat geneem is. Die Algemene Sinode het selfs ook besluit dat doopgetuies gebruik kan word wanneer doopouers nie ge­regtig is om op die doopvrae te antwoord nie.

Tydens die Algemene Sinode van 2011 is belang­rike besluite oor doopherdenking of doopherinnering geneem. Die besluit het dit duidelik gestel dat doopviering nie as ’n weerdoop geïnterpreteer mag word nie. Die sinode van 2013 het gemeentes aan­gemoedig om lidmate gereeld kans te gee om hulle doop op sinvolle wyse op verskillende maniere te herdenk. ’n Gravamen (beswaarskrif) waarin versoek is dat weerdoop toegelaat moet word het in 2015 voor die Algemene Sinode gedien. Dit is van die hand ge­wys en die sinode het besluit om die moontlikheid van ’n sogenaamde belydenisdoop wat in praktyk nie anders as ’n herdoop verstaan kan word nie, nie verder te oorweeg nie.

Alhoewel die NG Kerk in die verlede – soos ook nou – dikwels in die spervuur beland het oor die doop, is die verbondsdoop wat gebou is op die verbonds­teologie van die kerk onlosmaaklik deel van die gereformeerde erfenis van die NG Kerk. Daarom is die doop nie kinderspeletjies nie.

▶ Prof Johan van der Merwe doseer kerkgeskiedenis aan die Universiteit van Pretoria.

LEES OOK: Só glo kerk oor die doop.

Reaksie: Só glo kerk oor die doop

http://kerkbode.christians.co.za/2019/03/11/reaksie-so-glo-kerk-oor-die-doop/

Die NG Kerk het niks daarteen dat iemand groot gedoop word nie, solank dit soos die kinderdoop eenmalig geskied, skryf ds Charl Stander, aktua­rius van die NG Kerk in die Wes-Kaap.


Die NG Kerk het niks daarteen dat iemand groot gedoop word nie, solank dit soos die kinderdoop eenmalig geskied. Wanneer ’n ongedoopte volwassene tot beke­ring kom en gedoop word, is ’n goeie voorbeeld hiervan. Die NG Kerk glo dat die doop ’n daad van God alleen is en dat dit in wese nie herhaal kan word nie. Met die sakrament van die doop word die mens eenmalig ingelyf in verbond met God, daarom hoef dit nie herhaal te word nie. Wanneer die doop herhaal word, plaas dit eintlik ’n vraagteken agter God se verbintenis en beloftes van liefde en trou. Dit kan tog nie … Wanneer ’n predikant dus erken dat hy nie meer die doopbeskouing van die NG Kerk onderskryf nie en dat hy gevolglik nie sy weg oopsien om kindertjies te doop nie, maak dit sy voortgesette bedie­ning in die NG Kerk onmoontlik.

Die kinderdoop (verbondsdoop) is ’n bevestiging (teken en seël) van God se genade-handeling met die mens. Verder is dit ook een van die beste illustrasies dat die redding van die mens spruit uit God se inisiatief. God kom met die doop uit vrye guns na die mens en sluit ’n verbond met die mens waarin Hy sy troue liefde en sorg beloof en hom/haar inlyf by die kerk. Al verstaan kinders nog nie die doop nie, verander dit niks aan die geldigheid daarvan vir hulle nie. Trouens, dit beklemtoon juis die feit dat dit God is wat uit vrye genade ook in hulle geval die inisiatief neem in hul verlossing. Dit is ’n kernoortuiging van die gereformeerde verstaan van die verlossing en dit is wat die NG Kerk glo en bely.

Wanneer ’n predikant van die NG Kerk dus nie meer die kinderdoop (verbondsdoop) onderskryf nie en besware het om die doop aan suigelinge te bedien, weerspreek hy hierdie leer. In so ’n geval is daar ’n voorgeskrewe weg wat gevolg moet word. Wanneer ’n predikant dit nie volg nie verbreek hy sy plegtige legiti­masie-eed. Wanneer ’n predikant dit doen, ont­slaan hy homself per implikasie. Dit getuig van ’n sekere eiesinnige omgang met die Skrif en die sakramente.

LEES OOK: Oor doop en gays: Waarheen nou, NGK?

#imagine – verbeel jou ’n beter Suid-Afrika

http://kerkbode.christians.co.za/2019/03/11/imagine-verbeel-jou-n-beter-suid-afrika/

Tieners by 2018 se noordelike fees is besig met lofprysing. Foto’s: Neels Jackson

Die naweek van 29 tot 31 Maart word die jaarlikse #imagine-jeugfeeste weer aangebied. Ds Fouché de Wet, uitvoe­rende hoof van #imagine, het vir NEELS JACKSON vertel van die pad wat #imagine geloop het om hier uit te kom.


Dit was in 2013 dat die droom ontstaan het om ’n nuwe beweging van jeugbediening op die been te bring. In 2014 sou dit 40 jaar wees na 1974 se Jeug-tot-jeugaksie – en, het mense soos ds Gielie Loubser van die Wes-Kaap en Louis Brittz van Pretoria gevoel, dis tyd om weer so iets te doen.

Baie daarvan was ’n geloofsdaad, want niemand het begroot om twee groot feeste, een in die Kaap en een in Gauteng, te hou nie. Maar hulle het dit gedoen.

Fouché vertel dat hy deur die NG Kerk se noordelike sinode gevra is om namens hulle betrokke te raak. Hy was in daardie stadium ’n bietjie allergies vir groot byeenkomste, maar het gehelp om die eerste fees in Gauteng te reël.

Twee deelnemers aan 2016 se noordelike #imagine-fees maak die #-teken met hulle vingers. Die kruissimbool in die #-teken is vir #imagine betekenisvol.

Sy “bekering” het by die eerste fees in 2014 plaasgevind, toe hy sien wat gebeur.

Eerstens het hy gesien hoe ’n groot behoefte daar was. #imagine was ’n onbekende produk, hulle het min bemark, maar die tieners het na die feeste toe gestroom.

Tweedens was daar die diversiteit. Dit het tieners van verskillende rasse, verskillende kerke, en uit die stad én platteland byeengebring.

Derdens het hy die passie gesien waarmee die kinders na die wêreld gekyk het. Hulle wou ’n verskil maak.

Met daardie eerste feeste het hulle ’n klomp lesse geleer. Oor logistiek, maar ook oor die teologiese aanpak van so ’n fees. “Ons moes ekumenies geoefen raak,” vertel Fouché.

Maar dit was ook duidelik dat daar baie potensiaal was. En hulle het die groen lig gekry om voort te gaan en die volgende jaar ’n tweede stel feeste te hou. Die NG Kerk was die groot stukrag agter alles, maar dit het ’n ekumeniese fees geword waarby daar verlede jaar 1 300 gemeentes van 400 dorpe en stede en 40 verskillende denominasies betrek is.

’n Tiener kniel in gebed by ’n kruis. Dit was by een van die stasies wat ingerig is vir tieners om hulle geloof op ’n persoonlike vlak uit te leef.

Finansies was nog altyd ’n vraagstuk, vertel Fouché, maar die Here het telkens voorsien. “Ons was nog altyd in die rooi, maar nooit so in die rooi dat ons dit nie kon maak nie,” sê hy.

#imagine het ’n paar dinge anders gedoen as vorige tienerbedienings wat net op kinders se persoonlike verlossing gefokus het. Daardie feeste was eiland­ervarings en niemand het dit opgevolg nie.

#imagine werk nou saam met gemeentes. Kinders moet deur hulle gemeentes inskryf. En dan gee #imagine vir die gemeentes opvolgmateriaal sodat hulle ná die feeste met hulle tieners kan werk.

#imagine hou ook nie net die groot feeste nie. #imagine kids is byvoorbeeld ’n vakansieprogram vir laerskoolkinders waarin die tieners wat by die feeste was, as leiers optree.

Vyf jaar ná die eerste twee feeste, is daar nou vier gevestigde feeste: ’n Wes-Kaapse fees by Bredasdorp, ’n Oos-Kaapse fees by Jeffreysbaai, ’n fees by Botha­ville wat die Vrystaat, Noord-Kaap en KwaZulu-Natal bedien, en ’n fees vir die vier noordelike provinsies naby Bela-Bela (vroeër Warmbad).

In kleingroepies gesels die tieners verder oor sake wat in die groot groep aan die orde gestel is.

Hulle droom daarvan om ’n eie fees vir KwaZulu-Natal te begin, sê Fouché. Sodra daar ’n sterk, gevestigde netwerk van kerke is wat bereid is om eienaarskap vir die fees te vat, skop hulle af.

In Namibië het die beweging ’n bietjie stoom verloor, en hulle markeer nou die pas totdat genoeg kerke ingekoop het om die fees volhoubaar te maak.

#imagine se groei het egter sy eie uitdagings meegebring. Almal wat daaraan gewerk het, het dit deeltyds gedoen. En dit het daartoe gelei dat die pap soms op die grond geval het.

Iets moes gebeur, maar niemand het geweet wat nie.

Fouché sê die keerpunt het gekom toe hy en ds Teodor van der Spuy die Triga Accelerator-kursus bygewoon het. Dit was ’n geleentheid om jong Christelike organisasies te help om te groei.

Drié jong organisasies en Christelike entrepreneurs is bymekaar gebring en hulle het geleer om meer soos besighede te dink. Hulle moes byvoorbeeld ’n besigheidsplan opstel.

Dit het daartoe gelei dat Fouché as #imagine se voltydse uitvoerende hoof aangestel is. Nou het hulle al vier voltydse mense in diens in kantore in Centurion en die Kaap.

In die #imagine-verhaal is daar ’n interessante dinamiek tussen stad en platteland. Sowat 70% van die tieners wat die feeste bywoon, kom uit die platteland, maar sowat 70% van die mense wat dit reël, kom uit die stad. Dit is ’n manier waarop die stede met hulle sterk jeugbedieninge die platteland help.

Oor vanjaar se feeste, sê Fouché dat hulle tema gaan oor die jong Timoteus en Paulus se oproep dat Timoteus God in sy verhaal sal raaksien. Hulle wil die tieners daardeur help om God in hulle eie storie raak te sien.

Een groot mikpunt is om die kinders se identiteit in Christus te vestig. ’n Tweede is om brûe te bou. En die derde is om kinders te help tot ’n lewe in diens van die kerk en die gemeenskap.

Dit gaan oor ’n verbeelding wat nuut dink oor jonges se plek in die kerk en die kerk se rol in hulle lewe. En oor hoe Suid-Afrika se landskap anders kan lyk as dié tieners werklik ’n verskil begin maak.

Koester daai ontdekkersvreugde – Coenie Burger

http://kerkbode.christians.co.za/2019/03/11/koester-daai-ontdekkersvreugde-coenie-burger/

Dr Coenie Burger. Foto’s: Le Roux Schoeman

Op ’n bedompige dag in die Drakensberge spring ’n paar dominees onlangs in ’n swembad vir ’n bietjie lafenis teen die KwaZulu-Natalse son.

Dis Dag Een van die jaarlikse predikante-konferensie in dié sinodale streek van die NG Kerk en vir personeel van die Drakensville-oord, sowat drie uur se ry buite Durban, is die predikante-groep al iets van ’n instelling. Vanjaar is daar meer as 40 afgevaardigdes waarvan ’n kwart vroulik is. Daar’s ’n paar 20-somethings en nog ’n groepie onder 35 – saam vorm dié groep ’n spesifieke luisterpos vir dr Barry Tolmay, moderator van die streeksinode: vir nuwe idees. As “leier” is sy pos meer een van diens, sê hy. “Voete was”. Hy’t nie juis ooghare vir ou hiërargiese strukture nie, sê Tolmay, wie se eie gemeente as die braaiende gemeente bekendstaan oor hulle ’n gesinsinstelling van Vrydagaandbraai gemaak het.

Maar waaroor praat so ’n groep leraars wanneer die werksessie hervat en die deur in die klein raadsaal toetrek, mag ander vakansiegangers by dié ATKV-oord wonder? Voor in die saal staan dr Coenie Burger. Dié 68-jarige, wat meeste van sy bediening aan voortgesette opleiding van predikante gewy het, staan vir ’n gros kerkmense eenvoudig as “oom Coenie” bekend en sy rustige dog ernstige en akademies-onderlegde aanpak maak hom ’n gewilde spreker. Hy is gevra om te kom praat oor bedieningsvreugde: Is dit regtig moontlik? Maar Burger het slegte nuus gehad vir dié wat ’n kits-ja gesoek het. “As jy na die groot name kyk: Moses, Petrus, Paulus, Jeremia, is vreugde nie die eer­ste ding waaraan jy dink nie. Hulle belangrikste vraag was nie na of dit lekker is nie. Die Bybel sê geroepenes se lewe was nie maklik nie,” sê Burger.

Hy praat gemaklik en deel ruim oor sy eie twyfel en hoop en lewenservaring – gebruik pal die aanspreek­vorm, “vriende” wanneer hy met só ’n groep praat. En haal skrywers aan dat jy voel asof jy deur Amazon se teologie-boek-afdeling scroll. Newbegin, Barth, De Chardin, Wainwright, NT Wright … Maar hy parafraseer ’n gevatte wyse wat op ’n kol as volg geantwoord het toe ’n jong man by hom wou hoor watter boeke hy moet lees: “Wel, daar is Matteus, Markus, Lukas, Johannes … dis omtrent die belangrikste,” skerts Burger.

“Die lewe is moeilik, maar die Here wil nie hê ons moet alewig leef met spanning en angs nie.

Leraars van die NG Kerk in KZN tydens ’n wegbreeksessie in die Drakensberge.

Die evangelie is goeie nuus … goeie nuus. As die evangelie jou nie meer bly maak nie, moet jy met iemand gaan gesels. Dit het met my gebeur oor 40 jaar van die bediening, waar dinge jou deurmekaar krap,” het Burger in die eerste van sy veeldagreeks gesê.

Die boorling van Kimberley-omgewing het gesê – nes daar in die diamantvelde van weleer die verskynsel van “ontdekkersvreugde” was – moet dominees aanhou delf en ontdek in die Bybel. “Raak bietjie begeesterd,” was sy raad.

Sommige predikante neig om “pleasers” te wees, het Burger gewaarsku. Hy het dit teen ’n soort afhanklikheid van die gemeente, wat maak dat die leraar dikwels pendel tussen die wolke en “die gutters”. Komplimente voer hom / haar omhoog; kritiek trek hom / haar ten gronde.

“Ons vreugde sal heen en weer gaan in die bedie­ning as ons nie ons fokus op ons roeping in Christus helder kry nie,” aldus Burger.